Spring naar inhoud

Pasen 2019

"Ik zeg u, indien de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft zij op zichzelf, maar indien zij sterft, brengt

zij vrucht voort. (Johannes 12:24).

Een diepzinnig woord, dat ik u niet tot op de bodem kan uitdiepen.

Hieruit maak ik wel op dat ons sterven niet zinloos is, domweg nu eenmaal het einde van ons leven.

Wanneer iemand oud wordt en dan sterft, dan zeggen we: "Ach, vader is 85 jaar geworden" en we weten dat we

nou eenmaal eens moeten sterven. Wanneer iemand jong sterft, dan blijven we in verbijstering achter.

Wat jong, wat zinloos!

In de Middeleeuwen trachtte men die akelige zinloosheid van de dood te overwinnen door het aardse, het lichamelijke

te minachten en te ontkennen. De aarde was het terrein van de duivel, de hemel was het land van God.

Je moest je niet laten verleiden door de verlokkingen van het rijke en wellustige leven, je moest consequent

daartegen weerstand bieden en met vasten, onthouding en zelfkwelling van het lichaam je ziel van het aardse

bevrijden en geheel God toewijden. Zo kon je als het ware de hemel verdienen. Jong stervan was een zegen.

Nu is het christelijk geloof altijd een geloof geweest dat op de golven van de tijd en op de golven van de menselijke

ontwikkeling mee bewoog.

Ook in de Middeleeuwen was er een sterke stroming die er alles aan deed om het menselijk lijden juist te helpen verlichten.

In onze tijd staat het helpen van gehandicapten, zieken, bejaarden vooraan in de verkiezingsprogramma's van de

partijen. Voorop staat wel dat de mensen die hulp nodig hebben, zoveel mogelijk zelfstandig moeten blijven en hun

eigen keuzes kunnen blijven maken.

Wanneer we sterven, ook dan willen we zelf de regie houden over het hoe en wanneer.

Christus lijkt in de eerste plaats er op te wijzen dat stervan iets is wat je overkomt, je heb even niets te

zeggen. De graankorrel valt ter aarde en sterft...Indien die graankorrel dat niet doet, blijft zij "op zichzelf".

Zolang wij leven, zijn wij nogal op onszelf gericht, op ons gezin, kinderen, familie en vrienden.

Dat maakt ons "ik". Dat "ik" loslaten is verschrikkelijk moeilijk. Maar zegt Christus, dat is onvermijdelijk.

Mensen sterven, anders zouden zij op zichzelf blijven, gesloten in zichzelf blijven. En dat is uiteindelijk de

dood in de pot. Door te sterven draagt de mens vrucht, zoals de graankorrel in de aarde sterft en veel, veel

vrucht voortbrengt.

Dit is te veel om te begrijpen, maar voldoende om te weten dat leven en sterven zin heeft, vruchtdragend is.

PASEN, wij vieren het leven, het leven vanuit Gods hand

R. Stoel