Spring naar inhoud

Maart 2013

Lijdensweken, stille week en Pasen

In deze weken gedenken we de arrestatie, het proces tegen Jezus en zijn dood. In de laatste week voor Pasen wordt dat heel geconcentreerd overdacht. Het hele evangelie vertelt van het leven, het spreken van Christus en de genezingen die Hij volbracht aan mensen. Voor velen was Jezus Christus het teken dat God zich bezighield met de wereld. Deze wereld draait niet alleen in zichzelf en rond zichzelf. Deze wereld krijgt richting. Richting die God aan de ontwikkeling van de mensen geeft. Het gaat om hemel en aarde. Die twee horen bij elkaar zoals de vingers van biddende handen in elkaar passen. Vaak zien mensen de hemel niet meer, denken dat alles wat de aarde kan bieden het belangrijkste is. Maar dan zijn er weer tijden waarin men beseft dat dit leven ook inspiratie nodig heeft van buitenaf, van de hemel.

Maar zegt Christus: "Die hemel die zit ook in je zelf". Het is wellicht niet te lokaliseren, maar die hemel is er wel. Dat gaf mensen het gevoel dat ze sterk waren, dat hun leven een doel had, ze raakten geinspireerd door een sterk gevoel van zelfvertrouwen. Daar houden machthebbers niet van, vandaar dat ze een gelegenheid zochten Jezus gevangen te nemen en te doden. Dat is ze gelukt. Bij Jeruzalem in de hof van Gethsemané namen ze hem gevangen. Na een schijnproces bij de Romeinse landvoogd Pilatus werd Christus gegeseld, men legde hem een kruis op de schouder, dreven Hem voort naar Golgotha. Een hysterische menigte volgde. Zo gaat dat met mensen die bang zijn voor diegene die hem of haar in waarheid kan leiden naar vrijheid, zelfstandigheid, eigenwaarde. Diegene die hen leidt in de stille krachten van de hemel, die altijd aanwezig zijn, boezemen ook angst in.

Op Golgotha richtte men het kruis omhoog en spijkerde Jezus er aan. Hij stierf. Zijn laatste woorden: "Vader vergeef het hen, want zij weten niet wat zij doen". Woorden die je bij alle geweld in deze wereld zou kunnen spreken, omdat wij het zicht verliezen op hemel en aarde en alleen het aardse nog maar zien. Het is niet: aarde en hemel, kant en overkant. Christus heeft voor ons die beide zijden willen verbinden.

---------------------------------------------------------------

Een gedicht van Martinus Nijhoff:

DE MOEDER DE VROUW

IK GING NAAR BOMMEL OM DE BRUG TE ZIEN
IK ZAG DE NIEUWE BRUG. TWEE OVERZIJDEN
DIE ELKAAR VROEGER SCHENEN TE VERMIJDEN
WORDEN WEER BUREN. EEN MINUUT OF TIEN
DAT IK DAAR LAG, IN 'T GRAS, MIJN THEE GEDRONKEN
MIJN HOOFD VAN HET LANDSCHAP WIJD EN ZIJD
LAAT MIJ DAAR MIDDEN UIT DE ONEINDIGHEID
EEN STEM VERNEMEN DAT MIJN OREN KLONKEN

HET WAS EEN VROUW. HET SCHIP DAT ZIJ BEVOER
KWAM LANGZAAM STROOM AF DOOR DE BRUG GEVAREN
ZIJ WAS ALLEEN AAN DEK, ZIJ STOND BIJ 'T ROER

EN WAT ZE ZONG HOORDE IK DAT PSALMEN WAREN
O, DACHT IK, O, DAT DAAR MIJN MOEDER VOER
PRIJS GOD, ZONG ZIJ, ZIJN HAND ZAL U BEWAREN.

---------------------------------------------------------------

U ziet hoe de dichter de verbinding tussen kant en overkant,
hemel en aarde, kwijt was.
Maar aan de levenskant gezeten, ziet hij dat er een nieuwe brug is
aangelegd, die kant en overkant weer met elkaar verbindt.
Die brug zou ik Jezus Christus willen noem.

R. Stoel