Spring naar inhoud

Kerst 2015

Advent en Kerst

De mens is een klompje aarde door Gods scheppingskracht tot leven geroepen, een redelijk wezen met een vrije wil en verantwoordelijkheid. Dit is een middeleeuwse definitie die ik nog nooit verbeterd heb zien worden. Dat hoeft ook niet, om aan deze definitie te beantwoorden, hebben wij al werk genoeg. Onze redelijkheid passen we gemakkelijk aan onder druk van de omstandigheden. Onze vrije wil kan soms zelfs lastig zijn. We leveren daar graag wat van in, in ruil voor een beetje zekerheid. Onze verantwoordelijkheid weten we handig anderen in de schoenen te schuiven. Ondertusssen vergeten we dat we bezig zijn de mens in ons te begraven.

Twee vrouwen overkwam dat ook, Elizabeth en Maria. Elizabeth had inmiddels de leeftijd, waarin zij kinderen krijgen wel kon vergeten, ze had zich er bij neergelegd. Haar diepste verlangen "Een Kind" had zij begraven in haar ziel. Maria die niets anderes gedacht had dan dat zij binnenkort met een aardige man zou huwen, kinderen zou krijgen, een mooi gezinnetje en de materiele vooruitzichten leken niet ongunstig. Nee, zij zat wel goed.

En dan is daar opeens de engel Gabriël, die Zacharias, de man van Elizabeth en al oude priester in de tempel, komt vertellen dat zijn vrouw Elizabeth een kind zou krijgen. Zacharias is verbijsterd! Tot stomheid geslagen en dat zou hij blijven tot na de geboorte van zijn kind Johannes. Wij kennen hem als Johannes de Doper.

Diezelfde engel komt ook bij Maria en vertelt haar dat zij een kind zal krijgen en hij zal de zoon van de allerhoogste worden genoemd. Maria gaat bij Elizabeth op bezoek en blijft drie maanden bij haar.

Twee vrouwen, ach wie heeft het meegekregen welk een mysterie zich daar voltrok. De wereld was druk, vol vijandschap, vol machtsbedrijf, vol klinkende veldslagen met dappere overwinnaars en vluchtende volkeren. Maar het draaipunt van de geschiedenis groeide in de schoot van twee vrouwen, die slechts door weinigen gekend en door niemand begrepen werden. In hun kinderen Johannes de Doper en Jezus werd de mens onder de dikke lagen van tradities, van macht, van eigenbelang, angsten, ijdelheden weggetrokken. De mens wordt in Christus, het kind van Bethlehem, in zijn onvervreemdbare werkelijkheid teruggezet als een redelijk wezen met een vrije wil en verantwoordelijkheid.

R. Stoel